Luister duisternis, mijn vriend,   waaraan heb ik het verdiend   dat ik telkens in mijn dromen   dezelfde angst moet tegenkomen?   En het visioen dat mij bedreigt   en ik iedere nacht weer verwacht   met het geluid van stilte.      In iedere droom loop ik alleen   door straten zonder einde heen,   onder een kille straatlantaarn   sta ik in de donkere nacht te staren   tot ik verblind word door een flits   in mijn gezicht, neon licht   en hoor het geluid van stilte.      En dan zie ik telkens weer   tienduizend mensen, misschien meer,   zonder iets te zeggen fluisteren,   horen maar naar niemand luisteren.   Liedjes schrijven   die geen sterveling zingen wil.   Het blijft stil,   ik hoor alleen de stilte.      Vreemd dat ik het nu pas weet   dat stilte in mijn hersens vreet.   Zijn mijn woorden niet te horen,   gaan mijn gebaren soms verloren?   Want mijn woorden   vallen als de regen stil, zonder wil,   echo van niets dan stilte.      En men is bang voor elk gebod   van de hoge neon god,   en aan alle kanten preken   lichtreclames als een teken   dat de woorden van profeten   op de schuttingen staan als vermaan.   Er rest alleen de stilte.