De derde in de rij, vaders jongste zoon  Hij was pas twintig en eiste z'n loon  Hij zou 't wel vinden, liet z'n vrienden staan  zonder laatste groet is hij van huis gegaan  Ze hebben van hem nooit meer iets gehoord  't Heeft hun leven zeker niet verstoord  De zoon was verloren, ergens overboord    Hij droomt van verre landen, zeilen naar de zon  Een land met mooie stranden, waar 't leven echt begon  Maar boven alle landen hield hij van de stad  waar hij alle zorgen en z'n thuis vergat  waar hij in de morgen de grootste kater had  tot hij 's avonds een nieuwe liefde vond  liefde voor een glas of een mooie vrouwenkont    Alle mooie kleuren van ogen mocht hij zien  Alle zoete geuren ruiken bovendien  in de liefste armen z'n dagelijkse troost  Mooier was 't voor hem dan een wervelende kroost  levend in dromen, rijker dan geeneen  Zo is hij gestorven ergens heel alleen  Niemand vroeg zich af waarom hij plots verdween    Dit nachtelijk verhaal heeft hij zelf verteld  hetzelfde verhaal dat vele jaren telt  Zijn leven is voorbij, de sporen zijn gewist  Na hem komt er een ander die in 't zelfde water vist  Na hem komt een man, die alles beter kan  In z'n handen de resten van z'n loon  't is al lang geschreven: de verloren zoon.