Ut i skogen ligg eit lik    I mørkret ligg mi    byrde og mitt svik    Mitt svik, i evig mørke       Framsyn om vanry, framsyn om skam    Eg bar deg ut, mitt kjære barn    Mitt kjære barn, fødd i dølgsmål       Sviken, ofra, drepen, ikkje fekk eg leva    For all tid fanga i skuggane si famn    Aldri fekk eg læra, aldri fekk eg elska    Alt vart teke frå meg, men hat og harme voks    Alt lys og håp svunne og skjebna forsegla    Eit liv blant dei daue med uro i sjela.    Ord om det som hende, ord om hemnens time    Vinden spreier soga mi til fjern og nær       Opp frå grava eg meg tvang    Drive av tankar om hemn    Frå jord har eg kome og til jord skal du bli    Utburden har vakna til liv.       Lenge har eg leita etter ho som gav meg liv    Ei bør på ryggen til vandrarar forbi.    No er ferda over eg ser deg i det fjerne    Tida er inne, ein mordar myrdast skal.       Eg angrar bittert på mitt val    Eg ville aldri gje deg smerte.    I mine draumar eg ser at du kjem    For å skjenke meg mi straff    … som eg attrår.       Eg veit at mi tid er omme    Eg ser ein attergangar kome    Eg gjer deg mitt liv til å pine    For at du skal få kvile i fred.