Einsam ho gret, den vakraste av alle   Fanga og l¥st i ei sorg ingen skjèner      Gleden forsvann langt, langt der ute.   Ei brennande lyst, en ingen h¥p.   Ho lengtar heim, men finn ingen veg.   Ein sorgfull lagnad gèymt bak eit smil.      Mardol du fagre for fred du blei ofra   Du solgte din lekam, men fann ingen trèyst.   Det som glimrar gjer ikkje fred for deg      Gern du ga deg hen, og slokka mangt   eit begj¦r. Men, framleis drypp   det om natta gull fr¥ dine auge.      Frèya, od skal du finna n¥r alt er forbi   d¥ skal du bli sluppen fri.   Inntil den dag finn du inga trèyst.   Sjèl ikkje i glitrande Brisinghamen.